Artikelen

Sanne over ebola (20140814)

Ebola en ik in Sierra Leone
Voordat ik naar Sierra Leone vertrok wist ik dat ebola in Liberia aan het uitgroeien was tot een epidemie. Maar het was nog niet in Sierra Leone… dus ik hoefde me nog geen zorgen te maken, zo beredeneerde ik. Maar hoe langer ik in Salone was, hoe meer verontrustende berichten ik te horen kreeg. Mensen bleven reizen van en naar besmette gebieden, begrafenissen bleven open en bloot plaatsvinden (mensen in Sierra Leone wassen hun overledene graag zelf in de moskee en kussen het lichaam als het in de kist ligt) en zo duurde het niet lang voordat de eerste vermoedelijke gevallen van ebola ook in Salone waren ontdenkt. De eerste gevallen openbaarden zich in de provincie. Sierra Leone is ongeveer twee keer zo groot als Nederland en het gebeurde helemaal aan de andere kant van het land. Voor mijn gevoel was het nog steeds niet echt heel beangstigend. Natuurlijk moest er wel actie ondernomen worden maar in de hoofdstad Freetown (waar ik zat) was het nog wel veilig. Jammer genoeg liet de actie die ondernomen moest worden lang op zich wachten.

Gedachten van de bevolking

  • Ebola is niet in Sierra Leone.
  • Het nieuws klopt niet,  dat is alleen maar om geld binnen te krijgen.
  • Het is allemaal een politiek spelletje.
  • Als ebola echt in Salone zou zijn dan had de president al lang een toespraak gehouden en actie ondernomen. (dat zeiden ze in het begin)
  • Het zit in het binnenland, Freetown hoeft zich geen zorgen te maken.
  • In het ziekenhuis wordt je besmet.
  • Ik moet wel blijven reizen naar besmette gebieden want anders heb ik geen inkomsten.
  • Het is traditie om iemand op deze manier te begraven. Dat gaan we nu echt niet veranderen.

Dit zijn jammer genoeg een aantal hele serieuze gedachtes van een groot deel van de bevolking. Mede hierdoor gaan mensen niet meer naar ziekenhuizen waardoor ze behandeling voor goed behandelbare ziektes met soortgelijke verschijnselen mislopen en waardoor de ziekte zich blijft verspreiden.

En al vrij snel kwamen de verhalen op gang… Er zou iemand met ebola opgenomen zijn in het ziekenhuis in de hoofdstad. Er zouden meerdere mogelijk besmette personen vanuit de provincies naar familie in Freetown gereisd zijn en onderweg regelmatig gestopt zijn. De politie is ze op de hielen maar hebben ze nog niet gevonden. En even later: ze zijn gevonden en worden terug gebracht naar het besmette gebied. Op die momenten ga je nadenken. “Waarom worden die mensen niet tegen gehouden? Wat doet de overheid? Waarom bedenken die mensen zelf niet dat het niet verstandig is om te gaan reizen? Wat denken ze in Freetown te kunnen behalen? Is er al internationale hulp? Enzovoort enzovoorts.”

Informatieverstrekking en centjes
De informatieverstrekking in Sierra Leone is in de verste verte niet te vergelijken met die van Nederland. De meeste mensen hebben het geld niet om een krant te kopen en kijken niet naar het journaal bij het gebrek aan een tv of stroom. Alle informatie wordt van mond-tot-mond overgebracht of komt via de radio of muziekclips, gemaakt door lokale artiesten, binnen. En juist het verstrekken van de juiste informatie is zo belangrijk. Internationale hulp zou ingevlogen zijn…??? Wegen zouden afgesloten zijn...??? Scholen zouden dicht zijn…??? Allemaal verhalen die je via via hoort en waar eigenlijk niks zeker van is. De mensen in mijn omgeving in Freetown vergeleken ebola met aids. Toen aids bekend werd in Sierra Leone kwam er ontzettend veel internationale hulp. Alles werd een beetje aangedikt en er kwam nog meer geld. Veel van dat geld is nooit terecht gekomen bij de mensen waarvoor het bedoeld was. Ebola zou dus een mooie gelegenheid zijn om weer een beetje geld het land in te krijgen. Dat je eraan dood gaat als je het hebt en dat er geen vaccin tegen is werd even ter zijde geschoven.

Internationale en nationale hulp
Toen de internationale hulp er eenmaal was werd er een noodhospitaal/onderzoekscentrum/ quarantaine opgezet in het besmette gebied. De verhalen zijn dat dit centrum in brand is gestoken door mensen van een bepaalde politieke partij. Ze dachten namelijk dat de tegenpartij dit centrum opgezet had om mensen te beïnvloeden/besmetten. Later werden de artsen/internationale hulp gezien als ‘gevaarlijk’. Als je daarmee in aanraking komt dan nemen ze je mee en zie je je familie nooit meer terug. Of als je je laat testen op ebola in het noodhospitaal dan kom je daar nooit meer uit. Iedereen bleef dus weg van de plek waar ze juist zekerheid konden bieden en de epidemie onder controle konden houden. Ondertussen durfde ook niemand in de hoofdstad nog naar de grote ziekenhuizen want daar waren ook al gevallen van ebola geconstateerd, volgens de verhalen, en daar moest je dus wegblijven. Er heerst zoveel onduidelijkheid onder de bevolking en de grootste verhalen deden de ronde. Allerlei organisaties probeerden geld te krijgen van de overheid om zelf de strijd aan te gaan tegen ebola. Dit kon zijn door informatiebijeenkomsten te organiseren, door emmers en ontsmettingsmiddelen te verstrekken of door de wijken in te gaan met een megafoon om op die manier de mensen bewust te maken van de gevaren en hoe je het kan voorkomen. In het FYM Centrum hadden we het er regelmatig over. Ik kon dankzij de informatie die ik kreeg vanuit Nederland meer vertellen dan dat ze in Salone wisten en langzaamaan zag ik dat de jongeren zich steeds meer bewust werden van het gevaar.

Uit de gevarenzone… ten minste, ikke dan
En toen moest ik weer naar huis. Aan de ene kant opgelucht dat ik mezelf uit het risicogebied zou halen… aan de andere kant bezorgd over degenen die daar achter bleven. Ik vermoedde dat er op het vliegveld in Sierra Leone wel een soort vragenlijst/check up zou zijn om te controleren of mensen niet ziek waren of in besmet gebied geweest waren. Maar er werd helemaal niks gevraagd of gecontroleerd. Niet in Sierra Leone en ook niet in Engeland.

Nu ik in Nederland ben kan ik alleen maar afgaan op de nieuwsberichten die ik hier lees en wat ik hoor vanuit Salone zelf. Ik probeer zoveel mogelijk recente informatie door te sturen naar mensen in Salone zodat ze daar goed op de hoogte blijven. En dat weer door kunnen geven. Pas toen er een belangrijke arts was overleden aan ebola, werd het voor veel mensen een serieuzere situatie dan dat ze in eerste instantie gedacht hebben.

Ook FYM doet zijn best om een steentje bij te dragen. FYM Salone heeft een vergadering met de Youth Commissie en allerlei andere jongeren organisaties gehad. De Youth Commissie wilde de jongerenorganisaties dichtgooien zolang ebola een bedreiging was. De organisaties hebben toen aangedragen dat zij juist open moeten blijven om ervoor te zorgen dat er een goede informatiestroom op gang blijft en dat zij op die manier hun bijdrage kunnen leveren aan het in bedwang houden van de epidemie. De Youth Commissie is hiermee akkoord gegaan en voorlopig mogen ze nog open blijven.

 

 

template joomla by JoomSpirit