Voor het NASF naar Makeni

Even een kijkje nemen bij ander project wordt in Sierra Leone al snel een avontuurlijke belevenis.

Het Nederlands Albert Schweitzer Fonds (NASF) ondersteunt kleinschalige projecten in ontwikkelingslanden. Ook het FYM Project in Sierra Leone hebben ze mede mogelijk gemaakt (zie FYM geschiedenis). Ze hebben aan Sanne en FYM Salone gevraagd om een kijkje te gaan nemen bij één van hun andere projecten in Sierra Leone. De foto's bij dit bericht zijn te zien via deze link.

Sanne Haanraads:

"Op donderdag 8 mei ben ik om 5 uur opgestaan, het was nog helemaal donker buiten. Toch was ik niet de enigste die op dat vroege tijdstip wakker was. Om mij heen hoorde ik nog meer geluiden van mensen die wakker aan het worden waren. Om 6 uur zou ik samen met Alpha en Cosy (een vriend van Alpha die in Makeni woont maar nu tijdelijk in Freetown is) naar Makeni rijden. Tot mijn grote verbazing waren beide heren op tijd. Daar heb ik hen natuurlijk wel even mee gefeliciteerd.
De reden voor deze reis naar Makeni is een verzoek van het NASF. Er is een project genaamd YIOTEC in Makeni dat het NASF om sponsoring heeft verzocht. Het NASF wilde graag dat wij even poolshoogte zouden gaan nemen bij dit project. De bedoeling was dat YIOTEC 15 toiletten gaat bouwen in 15 dorpjes rondom Makeni.
De reis naar Makeni was de afgelopen keren altijd een hele onderneming. Van de ene taxi in de andere taxi en dan opgepropt zo’n 3 tot 4 uur in een warme auto zitten. Nu hadden we gelukkig een eigen auto en konden we gaan en staan waar wilde. Een hoop meer comfort!!

Makeni
De heenreis verliep voor zover dat mogelijk is hier soepeltjes. De weg was goed en de auto snel. Alpha was super enthousiast omdat zijn auto wel 80 km/uur en vond zichzelf een super geduldige en deskundige bestuurder. Ik dacht daar iets anders over. Inhalen op plekken waar ik dat zeker niet gedaan zou hebben, snel door de kleine dorpjes rijden terwijl de geiten en kippen op de weg kunnen lopen, en zo waren er nog wel een aantal zenuwachtige momentjes. Ook de andere bestuurders rijden hier soms levensgevaarlijk en dat maakte er geen ontspannende reis van.
Tegen 8:30 uur waren we in Makeni, dat was echt stukken eerder dan wat wij bedacht hadden. Makeni  is stukken gegroeid als ik het vergelijk met de vorige keer en ziet er vele malen beter, schoner en ruimer uit dan Freetown. Als ik kon kiezen dan zou ik in Makeni gaan wonen in plaats van in Freetown. Alpha was het eigenlijk wel met mij eens en de plannen om naar Makeni te verhuizen spoken nu door zijn hoofd.
Paul, iemand van YIOTEC, hadden we telefonisch al gesproken en afgesproken bij het benzinestation. Toen wij daar aankwamen kwam Paul ook net aangereden. Hij stapte bij ons in de auto en wees ons de weg naar het computercentrum van YIOTEC. Daar even rondgekeken en wat foto’s gemaakt, maar als snel door naar het kantoor van YOITEC. Dat lag iets verderop. Daar kwamen nog meer mannen naartoe en hebben we de vele vragen vanuit het NASF gesteld. Ook gaven wij hen het advies om na te denken over de juist gestelde vragen en zoveel mogelijk informatie, inclusief foto’s, naar het NASF te sturen. Alpha en ik dachten dat het bezoek daar afgelopen zou zijn, maar het bleek dat deze mensen een afspraak voor ons hadden gemaakt met de chief in Kakola.

Verse geit
Kakola is één van de dorpjes waar zij hun project zouden willen uitvoeren. Het was niet zo ver rijden zeiden ze en je kon er met de auto komen… Ik weet niet of we erheen waren gegaan als we wisten waar we aan zouden beginnen. Zeker niet met de auto van Alpha. De weg was de eerste paar kilometers, zo’n 30 minuten rijden,  prima te doen, maar toen moesten we afslaan. De asfalt weg ging over in een zandweg die op bepaalde plekken rotsachtig werd. Het was duidelijk een weg waar je alleen met de motor of met een hoge auto kon rijden. Het duurde zo’n 30 minuten om een afstand van 3 kilometer af te leggen schat ik.
Aangekomen in Kakola werd er gedanst en gezonden voor ons. Ik moest op de stoel van de chief gaan zitten en we maakten een rondje door het dorp. We zagen de school waar ze het toilet wilden gaan bouwen en liepen naar het community centrum. Daar werden toespraken gehouden die allemaal min of meer hetzelfde inhielden. “Dank je wel voor je komst en hopelijk ga je ons geld geven.” (om even heel kort door de bocht te zijn) Daarna was er eten; rijst met heel veel rode olie en vlees. Ik heb een paar happen rijst genomen uit beleefdheid maar de rest laten liggen. Dat werd niet veel later opgegeten door de dorpelingen. Alpha zei dat het vlees smaakte alsof de geit net geslacht was dus misschien hebben ze wel een geit speciaal voor mij geslacht… hadden ze nu maar geweten dat ik bijna geen vlees eet in Sierra Leone. Dan hadden ze misschien wat aardappels kunnen koken voor mij (knipoog).

Kolen en wijn als dank
Tegen 14:30 uur zijn we Kakola weer uitgereden en aan de weg terug begonnen. Alpha had een zak kolen en een jerrycan met palmwijn achter in zijn auto liggen als dank voor onze komst. De palmwijn werd bij het kantoor van YIOTEC min of meer in beslag genomen door de mensen van YIOTEC. Aangezien wij dat toch niet lekker vinden maakten we niet heel erg veel bezwaar. Cosy kreeg een kleine jerrycan met palmwijn mee aangezien hij het wel lekker vind. Nog even langs het benzinestation voor wat extra bezine en wat lekkers voor onszelf en toen naar Freetown gereden. Al een stuk voor Freetown stonden we in de file. En het laatste stukje van deze reis duurde dus heel erg lang. Zeker in de stad gingen we stapvoets vooruit of soms helemaal niet. Eenmaal thuis (rond 18:30 uur) heb ik al het stof van mij afgespoeld en daarna wat gegeten. Daarna ben ik op tijd gaan slapen. Het was een leuke reis en ik vond het erg goed om te zien dat Makeni zo vooruit gegaan is."

 
template joomla by JoomSpirit